İslâm Kültürünün Garbı Medenileştirmesi

Hz. Muhammed tarafından Sinâ rahipleriyle umum Hıristiyanlara verilen beraat:
1- Her kim bu ahitnâmenin hükümlerine muhalefet ederse Allah’ın ahdine (emrine) muhalefet etmiş olur ve kim olursa olsun lânete müstahak olur.
2- Rahiplerden herhangisi seyahat ederek bir dağ, tepe, köy, deniz veya çölde veya bir manastır, kilise veya mabedde yerleşirse himaye olunacak, kendisine her türlü kolaylık göste­
rilecek, malı ve canı muhafaza edilecektir.
3- Bunlardan bir güna (hiçbir) vergi veya cizye alınmaya­cak, böyle bir şey itasına mecbur edilmeyeceklerdir.
4- Bunların hâkimleri, valileri değiştirilmeyecek, bu me­murlar memuriyetlerinden azledilmeyeceklerdir.
5- Seyahat esnasında bunlar, bir hiçbir şekilde tecavüze uğramayacaklardır.
6- Bunlar, kendilerine ait kiliselerden ihraç edilmeyecek­lerdir.
7- Bunların hâkimleri, valileri, zâhidleri, müridleri, hiz­metçileri, herhangi bir vergiye tâbi olmayacaklardır.
8- Bu ahde tecavüz edenler İlâhi emre tecavüz etmiş olurlar.
9- Dağ başlarında münzeviyane bir hayat yaşayanlar vergi ve âşâra tâbi değillerdir.
10- Mahsullerin bereketli zamanlarında halk bunlara bir hisse vermelidirler.
11- Harb zamanlarında bunlar, ikametgâhlarından ihraç edilmeyecekler, harbe iştirake icbar edilmeyecekler ve kendi­lerinden bir şey taleb olunmayacaktır.
(Bu maddeler rahiplere müteallik her şeyi mutazammın olduğu gibi, gelecek maddeler bütün Hıristiyanlara ait husus­ları izah etmektedir).
12- Mukim (yerli) olan Hıristiyanlar, ticaret ve servet sahi­bi olanlar vergi verirler.
13- Hıristiyanlardan başka bir şey alınmaz.
14- Şayet bir Hıristiyan kadın bir Müslümanla evlenecek olursa; kocası onu, kiliseye gidip akidesine göre ibadet etmek­ten men etmeyecektir.
15- Hıristiyanlar kiliselerini tamir etmekten men olunma­yacaklardır.
16- Bu şartlara riayet etmeyenler, İlâhi emirlere muhalefet etmiş sayılırlar.
17- Bunların aleyhinde bir kimse silâh taşımayacak, aksi­ne Müslümanlar, onları müdafaa edeceklerdir.
18- Müslümanlar, bir ahitnâmenin hükümlerine devamlıolarak riayet edeceklerdir.
Bu ahidnâmeye, tanınmış sahabiler şahit olarak imzalarını koymuşlardır. Bütün bu izahat Hz. Muhammed aleyhinde vukubulan ikinci ithamın da asıl ve esastan âri olduğunu göste­
rir.”96
96. John Davenport, Hz. Muhammed ve Kur’an-ı Kerim, Mütercim : Ömer
Rıza Doğrul, Sh. 143-144.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s